شورای حفاظت از میراث فرهنگی ایران
شورای حفاظت میراث فرهنگی ایران، نهادی تخصصی، غیرانتفاعی و مستقل است که با هدف صیانت، مستندسازی و ارتقای آگاهی عمومی نسبت به میراث فرهنگی، تاریخی و هنری ایران شکل گرفته است. این شورا با بهرهگیری از ظرفیت پژوهشگران، متخصصان حوزههای مختلف علوم انسانی، هنر، باستانشناسی و میراث فرهنگی، در تلاش است تا با رویکردی علمی، نظاممند و آیندهنگر، از سرمایههای فرهنگی کشور در برابر تهدیدات گوناگون حفاظت نماید.
ایران، بهعنوان یکی از کهنترین تمدنهای جهان، دارای میراثی گسترده و متنوع در قالب بناهای تاریخی، محوطههای باستانی، موزهها، آثار هنری و سنتهای فرهنگی است. با این حال، این میراث ارزشمند همواره در معرض تهدیدهایی همچون تخریب، غارت، قاچاق آثار، بحرانهای اجتماعی و تحولات سیاسی قرار داشته است. در چنین شرایطی، ضرورت ایجاد یک نهاد هماهنگکننده، متخصص و دغدغهمند برای پایش، مستندسازی و حفاظت از این سرمایهها بیش از پیش احساس میشود.
شورای حفاظت میراث فرهنگی ایران با تکیه بر اصول علمی و استانداردهای بینالمللی، در چند محور اصلی فعالیت میکند:
- پژوهش و مستندسازی: گردآوری، ثبت و ساماندهی اطلاعات مربوط به آثار و میراث فرهنگی کشور با هدف ایجاد بانکهای دادهای جامع و قابل اتکا
- حفاظت و صیانت: ارائه راهکارهای تخصصی برای حفاظت از آثار تاریخی و فرهنگی، بهویژه در شرایط بحرانی و پرریسک
- آگاهیبخشی عمومی: تولید و انتشار محتوای آموزشی و فرهنگی بهمنظور افزایش حساسیت و مشارکت عمومی در حفظ میراث ملی
- همکاریهای تخصصی: تعامل با نهادها، سازمانها و متخصصان داخلی و بینالمللی در راستای تبادل دانش و تجربه
- پایش و هشدار: رصد وضعیت آثار و ارائه هشدارهای تخصصی در خصوص تهدیدات احتمالی
ساختار شورای حفاظت میراث فرهنگی ایران بر پایه کمیتههای تخصصی و اجرایی شکل گرفته است که هر یک با تمرکز بر حوزهای مشخص به فعالیت میپردازند. این ساختار امکان تصمیمگیری دقیق، تخصصی و هماهنگ را فراهم میآورد.
این شورا بهعنوان نهادی غیرانتفاعی، در عین بهرهگیری از ظرفیتهای قانونی و ساختاری انجمن استراتژیک گندی شاپور، از استقلال هویتی و عملکردی برخوردار است و تلاش میکند با نگاهی فراتر از محدودیتهای کوتاهمدت، به حفاظت پایدار از میراث فرهنگی ایران بیندیشد.
باور اصلی شورای حفاظت میراث فرهنگی ایران بر این استوار است که میراث فرهنگی، نهتنها یادگار گذشته، بلکه بنیان هویت ملی و سرمایهای برای آینده است؛ از اینرو، حفاظت از آن نیازمند مشارکت جمعی، دانش تخصصی و تعهدی عمیق به تاریخ و فرهنگ این سرزمین است.